Ibilbidea Kristina Enean barrena

Jonan ©Donostia San Sebastián Turismoa, 2026ko urtarrilaren 30a

Kristina Enea parkera sartzea hemeretzigarren mendeko amets baten ataria zeharkatzea da. Amets intimo eta erromantikoa, XIX. mendearen amaieran sortua, natura, sentimendua eta edertasuna modernitatearen bertigoaren aurkako babesleku gisa ulertzen zirenean. Hemen, Urumea ibaiaren azken meandroetako batek sortutako muino leun honetan, hiriak erritmoa jaisten du eta denbora bere buruaren gainean tolesten dela dirudi.

Kristina Enea izan zen Fermin Lasalaren eta bere emazte Cristinaren udako etxaldea, Mandasko Dukeak, Donostiako burgesiako kide nabarmenak. Parkearen izena ez da kasualitatea: “la casa de Cristina” pertsonaletik sortutako espazio bati buruz ari da, ia-ia lorategi bihurtutako maitasun adierazpen gisa. Gaur egun, 95.000 metro karratu ingururekin, Donostiako erdiguneko hiri-parkerik handiena da.

Parkearen sorrera eraldaketa sakonen garaiarekin bat dator. 1863an hiriko harresiak eraistea onartu zen, zabaltzea eta zabalguneak garatzea ahalbidetuz. Handik gutxira, Maria Cristina erregina erregeordeak Donostia aukeratu zuen udako helmuga gisa, gortea, gobernua eta etorbideak, jauregiak, kasinoak eta antzokiak bultzatzen dituen elitea erakarriz. Hiria dotore eta kosmopolita bihurtzen da, mende amaierako Europako hiriburuekin bat eginez.

Testuinguru horretan, “itsasoko urak hartzea” medikuaren agindua zen aisialdiaren aurretik. Natura gune terapeutikotzat hartzen zen, eta lorategi erromantikoak, berriz, bizitza idealizatuaren eszenatokitzat. Cristina Eneak izpiritu horri erantzuten dio bete-betean: parke pintoresko, oparo eta kontu handiz diseinatua, non bidezidor bihurgunetsuek, belardi irekiek eta askotariko zuhaitzek natura harmoniatsua, ia amestutakoa, islatzen duten.

Paseo irisgarri eta lasaia

Gaur Kristina Enea zeharkatzea paseo irisgarri eta lasaia egitea da kilometro bat eskas, bederatzi bat geldialdi aukeran, 45 minutu inguru, paisaia aldetik duen aberastasuna ez ezik, hiriko natura-ondare gisa duen balioa ere ezagutzeko aukera ematen duena. Hegaztiak, landare espezie bereziak eta txoko isilak, berdeari uko egin gabe moderno pentsatzen ikasten zuen hiriaren oroimenarekin batera bizi dira.

Parkea baino, Kristina Enea etenaldia da. Donostiak bere buruari patxadatik begiratzen dion lekua, eta bere izaera dotore eta irekia hau bezalako lorategietatik ere eraiki zela gogorarazten duena, atsedenerako, emoziorako eta ingurunea zaintzeko pentsatuak. Bertatik ibiltzea ez da paseo bat bakarrik: hiri garaikidearen jatorri sentikorrerako bidaia txiki bat da.

Bozkatu:

Emaitza:

0 botoak