Iratxeko ardoaren iturria: Donejakue Bideko geldialdirik bitxiena
Erdi Aroan, Iratxeko monasterioko monje beneditarrek ospitalera iristen ziren erromesak hartzen zituzten. Askok bidea nekatuta edo gaixo egiten zuten, eta ardo-kopa bat eskaintzen zieten indarrak berreskuratzen laguntzeko. Gaur egun, keinu hura berritu egiten da egunero, Donejakue Bideko erritu berezienetako batean bihurtuta.
Iturriak bi tutu ditu: batek ura eskaintzen du; eta besteak, ardo beltz gaztea. Goizero, 100 litro ardoz betetzen da, bidea egiten ari diren erromesek trago bat hartu eta aurrera jarrai dezaten.
Gaur egungo iturria 1990eko hamarkadaren amaieran jarri zuten martxan, nahiz eta upategiak lehenagotik ere ardoa eskaintzeko ohitura izan. Harrezkero, erromesak berak dira beren edalontzia betetzen dutenak, munduko bazter askotatik iritsitako bidaiarien artean partekatzen den topa xume baina esanguratsu batean.
Iratxeko ardoaren iturria Donejakue Bide osoan dagoen mota horretako iturri bakarra da. Horregatik, Nafarroako geldialdirik ezagunenetako bat bihurtu da, eta milaka erromesek argazkia ateratzen dute bertan urtero.
Ardoaren, ondarearen eta Donejakue Bidearen arteko topagunea
Batetik, Iratxeko monasterioa, Nafarroako zaharrenetakoa, mendetan zehar erromesak hartu zituena. Bestetik, Bodegas Irache upategiak ardogintzaren tradizioari eusten dio XIX. mendearen amaieratik.
Gaur egun, upategiak bisita gidatuak, Ardoaren Museoa eta upelen nabe ikusgarria ezagutzeko aukera eskaintzen ditu. Horrela, ardoaren iturria ez da geldialdi bitxi bat bakarrik, baizik eta enoturismoa eta Donejakue Bidea uztartzen dituen esperientzia zabalago baten atea.
Topa egiteko aitzakia ederra
Iratxeko ardoaren iturriak erakusten du tradizio txikiek ere toki baten nortasuna azaltzeko gaitasuna dutela. Erromes askorentzat, ardo-trago xume hori bideari berriro ekiteko indarra da; beste askorentzat, Nafarroan bakarrik bizi daitekeen pasadizo gogoangarri bat.
Azken batean, ardoaren, historiaren eta abegikortasunaren topagunea da. Eta horregatik, Donejakue Bidean egiten den geldialdirik berezienetako bat izaten jarraitzen du.